تمدن آدمي هول ‌‌آورتر و خشن تر از کشتار ايرانيان در‌ماجرای پوريم ثبت نکرده است

 تاريخ حکايتی خون بارتر از حوادث سال های تسط داريوش بر ايران و شرق ميانه به ياد ندارد و تمدن آدمي هول ‌‌آورتر و خشن تر از کشتار ايرانيان در‌ماجرای پوريم ثبت نکرده است: عيد و روزی که بنا بر صريح تورات، يهوديان با اجازه‌ی داريوش و با تصميم و تدارکات پيشين، اقوام ايرانی ساکن اين سرزمين را قتل عام می‌کنند. ماجرای اين کشتار بی حساب غيربشری، که هستی چند هزاره ی بوميان ايران را در خون وخرابی غوطه ور کرد، عامل اصلی توقف تمدن شرق ميانه و به ويژه سبب انهدام کامل و‌مطلق پيشينه‌ی درخشان ايران کهن شناخته می‌شود.

 اقدام يهوديان در انهدام برنامه ريزی شده، منظم، ناگهانی و سراسری بوميان ايران، پيش و بيش از همه، به علت مخالفت و مقابله‌ی وسيع اقوام کهن ايران، با تسلط وحشيان هخامنشی بوده است، که وسيله‌ی يهوديان حمايت، رهبری و راه نمايی می شده اند و خود از دل بستگی عميق و‌‌‌گسترده ی اجداد و اعقاب ايرانيان نسبت به هستی ديرينه ی خود حکايت می کند، که برابر الگوی شرقی تمدن دره های سند، خلاف يهوديان، در همزيستی کامل با همسايگان خويش می زیسته اند، دولت های اقتدارگرا با ساخت نظامی و در نتيجه آمادگی دفاع کامل در برابر هجوم را نداشته اند و با سود بردن از امکانات اطراف، در مسيری طبيعی رشد می کرده اند. متن کتيبه‌ بيستون سند بی‌خدشه‌ مستقيم و مطمئنی است که می‌گويد پس‌از سلطه داريوش بر‌ايران، ساکنان اين سرزمين، با همان امکانات اندک نظامی خود، حتی دمی او را آسوده نگذارده اند و در يک اقدام هماهنگ دفاعی ناگزيرش کرده اند که بی وقفه با شورش‌های سراسری و مکرر ساکنان کهن منطقه مقابله کند، دفاعی که درست به علت فقدان ابزار و امکانات و نخبه های آموزش ديده ی نظامی، علی رغم تعدد و گستردگی، در برابر خشونت ذاتی متجاوزين هخامنشی، مديريت عقلی و تاثير مخرب عوامل نفوذی يهود، شکسته می شده است.

 هنوز متن اين کتيبه ارزيابی نظامی نشده تا وسعت پايداری اقوام ايرانی برابر تجاوز خونين و مشترک ?يهودی - هخامنشي? معلوم شود، اما سراسر بيانيه ی ‌‌بيستون به وضوح معلوم می‌کند که داريوش، علی رغم توسل به حيوانی‌ترين خشونت‌ها، باز هم در آرام و مطيع کردن مردم ايران موفق نبوده است، زيرا سراسر سه ستون از پنج ستون متن موجود بر سنگ نبشته‌ی بيستون، به شرح سعی او در سرکوب پياپی مردم سراسر ايران و بين‌النهرين منحصر شده است، که به دفعات عليه او شوريده‌اند. پاسخ خشن و حيوانی داريوش به اين مقاومت‌های مداوم، که در آن کتيبه به صورت بريدن گوش و دماغ، کندن چشم و بر دار کردن سرداران و سران اقوام توصیف می شود، به خوبی معلوم می کند که رذالت داريوش در ساخت فضای وحشت و عقوبت، جز به نفرت و ايستادگی عمومی ايرانيان نيافزوده است.

 ?هنگامی که گئوماتا را کشتم، مردی به نام آسينه پسر اوپدرمه در عيلام شورش کرد. سپس تمام عيلاميان شوريدند و به آسينه پيوستند. آسينه را گرفتند و به نزد من آوردند، من او را کشتم... يک مرد بابلی به نام ندين تبيره پسر آينايره در بابل شورش کرد. تمام بابليان با ندين تبيره همدست شدند. من خود به بابل رفتم و به خواست اورمزد، هم بابل و هم ندين تبيره را گرفتم و سپس ندين تبيره را در بابل کشتم... همان زمان که در بابل بودم اين مردم عليه من شوريدند: پارس، عيلام، ماد، آشور،‌ مصر، پارت، مرو، ستغيديان، سکاييان... دستور دادم برويد و آن هايی که مرا نمی خواهند درهم بکوبيد. فرورتی را دستگير کردند و به سوی من آوردند.

 بينی، گوش ها، زبان او را بريدم، يک چشم اش را درآوردم و بر درگاه من بسته شد تا مردم و سپاهيان ببينند و آن گاه به مقعد او تير فرو کردم و سرانجام در درون اکباتان به دارش زدم ?. (پی ير لوکوک، کتيبه های هخامنشی، ترجمه کتيبه ی بيستون، گزيده ی مختصر شده) اجرای چنين سبعيت هايی برای ترساندن و آرام کردن و تسليم مردم شرق ميانه، در کتيبه ی بيستون ۱۹ بار تکرار می شود، که داريوش برای تاريخ تعريف کرده است در مقعد سرداران مقاومت اقوام ايرانی تير فروبرده، بينی و گوش شان را بريده و چشم شان را کنده است!

 اما سرانجام و آن گاه که بی‌حاصلی چنين سلاخی ها و وحشيگری ها نيز به علت وسعت مقاومت ها برملا می شود، چنان که در کتاب استر تورات ضبط است، يهوديان به رهبری مرد‌خای، خواهان صدور دستور قتل عام و هجوم ناگهانی به دشمنان خويش در سراسر خطه ی تصرفی هخامنشيان می‌شوند و از پس دريافت اين دستور، با شناسايی پيشين، انبوه يهوديان جا خوش کرده در ميان بوميان سراسر ايران، مستقيما و به صورت گروهی، به نسل کشی کامل و قتل عام مردم ايران دست می‌زنند و با به کارگيری سبعيت بسيار، سرانجام بر دفاع و استقامت ايرانيان، با انهدام زيربنای هستی آنان، غلبه می کنند. يهوديان هنوز هم آن نسل کشی سراسری و وسيع را، به عنوان روز سپاس گزاری، روز امحاء دشمنان يهود و روز ?پوريم? جشن می‌گيرند، بسياری از يهوديان اروپا و آمريکا به جای پوريم، اين مراسم را جشن ?ايرانی کشي? می نامند و عجيب است که تا پيش از اين بررسی ها، هيچ مورخی از خود نپرسيده است که چرا يهوديان در آغاز تسلط هخامنشيان چنان مورد نفرت اقوام ايرانی بوده اند که اجرای توطئه ی براندازانه ی پوريم را برای بقای خود و هخامنشيان، ضروری ديده اند؟!

 ?اين فرمان پادشاه به يهوديان تمام شهرها اجازه می داد که برای دفاع از خود و خانواده های شان متحد شوند و تمام بد خواهان خود را از هر قومی که باشند بکشند. در سراسر مملکت يهوديان در شهرهای خود جمع شدند تا به کسانی که قصد آزارشان را داشتند حمله کنند. همه مردم از يهوديان می ترسيدند و جرات نمی کردند در برابرشان بايستند. تمام حاکمان و استان داران، مقامات مملکتی و درباريان از ترس مردخای به يهوديان کمک می کردند زيرا مردخای از شخصيت های برجسته ی دربار شده بود و در سراسر مملکت شهرت فراوان داشت و روز به روز بر قدرت اش افزوده می شد. به اين ترتيب يهوديان به دشمنان خود حمله کردند و در سراسر مملکت آن ها را از دم شمشير گذرانده و کشتند?. (تورات، کتاب استر، باب نهم) تورات و ديگر اسناد تاريخی مورد تاييد يهوديان، گواهی می دهد که سه قرن پيش از تسلط داريوش، و از پس حمله‌ی آشوريان به اورشليم و نيز در پی تخريب اورشليم به وسيله ی بخت النصر، پنجاه سال پيش از ظهور داريوش، دسته‌های بزرگی از یهوديان به ايران رانده و تبعيد شده ‌اند.

 آن‌ها در اين دوران دراز، مطابق خلق و خو و شيوه و سرشت و منش هميشگی خود، پيوسته مشغول شناسايی ويژگی‌ها، نقاط قوت و ضعف و نيز شخصيت‌های کارآمد و کارساز، توانگران، قهرمانان، دلاوران، مديران، توليدگران، استاد کاران، صاحبان پيشه و انديشه، سازمان دهندگان و به طور کلی اشخاص و خانواده هايی بوده‌اند که چهارچوب و اسکلت و زيربنای استقرار و دوام و بقای اقوام بر دوش آنان قرار داشته است. چنان که معلوم است يهوديان با شناسايی پيشين اين مهره‌های اصلی استقامت و استقرار بومی، پس از دريافت مجوز تجاوز و نسل کشی از سوی داريوش، با برچيدن و حذف اصلی‌ترين مهره‌های حيات هر قوم و تخريب زيربنای تمدن آن‌ها، موجب نابودی و پراکندگی اقوام متعددی در سرزمين ايران شده‌اند، چندان که پس از ماجرای پوريم، از ده‌ها ملت نام‌دار و صاحب اقتدار و توليدگر ايرانی، جز کلنی های کوچک گريخته به بلندی‌ها و جنگل‌ها و اعماق صحاری، و جز صد ها و هزاران تل و ويرانه ی ناشکافته ای که هر يک شاهدی بر سقوط ناگهانی تمدن ايران کهن در زمانی واحد است، نام و اثری به جای مانده نمی بينيم و آثار آن تمدن و توليد و هنر و انديشمندی ديرين ايرانيان، تا ظهور اسلام، نامعين و مفقود است.

 اينک و فقط از فحوا و بر اساس متن سه سنگ نگاره‌ی به جای مانده از داريوش، بر بدنه‌ی ديوار جنوبی صفه‌ی تخت جمشيد (Dpe)، بر کتيبه‌ای در شوش (Dse)، و بر گور نبشته‌ی او در نقش رستم (DNa)، برمی‌آيد که به زمان تسلط داريوش بر ايران و بين‌النهرين، پس از کودتای مشهور او عليه فرزندان ضد يهود کورش، با نام‌های کمبوجيه و برديا، لااقل و به اعتراف و برابر فهرست ارائه شده از شخص و زبان داريوش، اقوام و بوميانی با اسامی زیر در شرق ميانه حضور داشته‌اند : اوژه، بابيروش، اثوره، اربايه، مودرايه، سپرده، مدی ها، کت پتوکه، پارثوا، زرنکه، هرايوا، واررنی، سوگود، گندار، ثته گوش، هروواتیش، مکه، اوس کی هيا، اوتا، دهياو، اسه گرته، ادويندوش، کوشيا، کرکا، مچيا، پوتايا، داريتی، اکئومچيا، رخج، مريه، باختريش و سکه‌ها! اسامی اين سی و دو ملت موجود در سنگ نبشته‌های داريوش، بزرگ‌ترين دليل حضور آن‌ها در تاريخ و در شرق ميانه است. اين اسامی نه اشاره ای به جغرافيايی محدود، بل اعتراف به حضور قومی قدرتمند است که داريوش غلبه ی بر آنان را تنها به مدد اورمزد ميسر دانسته است.

 لااقل اين اقوام توانايی و قدرت و امکان مقاومت و دفاع از استقلال خويش را به آن ميزان داشته‌اند که ذکرشان در يادداشت‌های سياسی داريوش ضروری شود. اما از پس داريوش و درست تر اين که از پس ماجرای پوريم، تاريخ ديگر اثر و يادی از اين اقوام ارائه نمی دهد، اسامی اين بوميان کهن ايران در هيچ صحنه و سندی تکرار نمی‌شود، تمامی آن ها را از عرصه‌ی تاريخ حذف شده می بينيم و به هيچ صورتی ذکری از اين مردم و قوم و سرزمين شان، بر زبانی نمی گذرد! فقدان کامل ياد اين اقوام، در اسنادی که می گويند به دوران اشکانی و ساسانی متعلق است، از برچيده شدن بنيان بوميان ايران کهن به ميزانی خبر می دهد که گويی به تمامی از حافظه ی تاريخ زدوده شده اند و از حد توحشی می گويد که اتحاد ميان خشونت هخامنشی و توطئه گری يهود بر شرق ميانه ی باستان جاری کرده است. امروز پس از گذشت ۲۵۰۰ سال از آن مصيبت ملی، که ايرانيان در توطئه‌ی جنايت کارانه ی ?پوريم? دچار شدند، ديگر نمی‌دانيم کته پتوکيايی‌ها، اوس کی هيايی‌ها، مچياها،ا کئوفچياها، رخجی‌ها، کرکايی‌ها، اسپرده‌هايی‌ها، و ده‌ها نام ديگر، اشاره به کدام قوم بوده است، در کدام خطه‌ی ايران می‌زيسته‌اند، چه ظواهر تمدنی و توانايی تاريخی داشته‌اند، با چه زبانی گفت‌وگو می‌کرده‌اند، تابع چه دين و خدايی بوده‌اند و در چه صنعت و هنری آوازه داشته‌اند؟

 از اين بابت سرنوشتی که يهوديان با کمک بازوی نظامی و خشونتگر هخامنشيان دست پرورده‌ی خويش، برای ايرانيان رقم زده اند، از سرنوشتی که مردم بين النهرين بدان دچار شدند، بسی انتقام جويانه تر و خون بار تر بوده است، زيرا که تاريخ به هر حال بابليان و آشوريان و سومريان و آرامی ها را می شناسد، نشانه های آنان را در ذهن نگاه داشته و از محدوده ی جغرافيايی حيات و حضورشان چيزهايی می داند، ولی معلوم نمی کند که فی المثل ?مکاها? و ?مچياها? به چه کسان و در چه اقليمی اشاره می کند!

 برابر صورت ظاهر و برنامه‌ريزی‌های آشکار و پنهانی که مورد نظر مراکز و مقامات مسئول در ۸۰ سال گذشته بوده است، بدون ذره ای ابهام قانع می شويم که بازشناسی و بازيافت اين اقوام و بوميان کهن ايران را در دستور کار هيچ مرکز دانشگاهی، مقامات کشوری و سازمان‌های اداری قرار نداده اند و کسی برای ديرين شناسی مثلا ?ثته‌گوش‌ها? ذره‌ای اهميت و اصليت و ارزش قائل نيست و پيداست مهار اين امور را به نام گذاری و تحليل و شناسنامه نويسی های همان مورخين يهود سپرده اند که به شمارش دانه‌های گردن بند، تعداد طره‌های گيسو و شکل و شمايل تاج‌های هخامنشيان و اشکانيان و ساسانيان دروغين، با اطوارهای نمايشی دل آشوب کن بسنده کرده‌اند و اگر به تصادف و در اثر سعی حفاران و مکتشفين و بوميان گنج ياب، ناگهان مرکز بزرگی از صنعت و هنر و تجمع انديشه ورزانه را، مثلا در جنوب ايران بيابند، تنها و از آن روی که اين مرکز در حوالی شهری به نام جيرفت کنونی قراردارد، ناگزير و از سر نادانی آن را تمدن جيرفت می شناسند و کسی قادر نيست و نمی‌خواهد معلوم کند که اين تمدن جيرفت در حيات کهن خويش، کدام يک از نام‌های برشمرده‌ی داريوش را بر قوم و تمدن خويش داشته و زمان و سبب سقوط هستی آنان چه بوده است!

 زيرا بدون اندکی ترديد و با يقين کامل و اطمينان مطلق می توان گفت که هر کاوش و کنکاش دقيق و مطمئن و ملی، در بقايای مخروبه های تاريخی ايران، به طور مسلم اثبات خواهد کرد که سقوط و فروپاشی و انهدام تمامی آن ها، با زمان ظهور هخامنشيان در بين النهرين و ايران برابر و همزمان بوده است! اينک می‌توان با اسناد و استناد های بسيار، مدعی شد که يهوديان در هجوم کينه توزانه‌ی خود به بوميان آرامش و استقلال طلب ايران، که با تسلط وحشيان هخامنشی و راهبران يهودی آن ها مخالف بوده اند، در ماجرای پوريم و با اجازه داريوش، در يک اقدام خبيثانه و کثيف نظامی از پيش طراحی شده، و در غافل گيری کامل، اقوام مسالمت جوی بسياری را از مسير تاريخ ايران و شرق ميانه روبيده‌اند. مصيبت و افسوس و مسئله اين جاست که در باور کنونی و موجود، ايرانيان اين بزرگ‌ترين بنيان برافکنان هويت ديرين خود، يعنی هخامنشيان را، در جای بنيان‌گذاران هستی و هويت و تمدن کهن خويش نشانده اند و تسليم توطئه ای شده اند که به همت و پشتکار مشتی مورخ يهود و روشنفکران بی‌هوش خدمتگزار آنان ميسر شده و به راستی چنان است که گويی بر پای تاريخ شرق ميانه، نعل وارونه کوبيده‌اند!!!

ا